Μεταξύ των ατόμων με διαβήτη που λαμβάνουν ινσουλίνη, δεν υπήρξε καμία σημαντική βελτίωση στον έλεγχο της γλυκόζης στο αίμα εδώ και δεκαετίες, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό JAMA Network Open.
Υπάρχουν πολλά πιθανά εμπόδια για τον βέλτιστο έλεγχο της γλυκόζης αίματος μεταξύ των ατόμων με διαβήτη που χρησιμοποιούν ινσουλίνη – ξεκινώντας από το κόστος της ινσουλίνης στις Ηνωμένες Πολιτείες. Προηγούμενη έρευνα είχε δείξει ότι η λήψη λιγότερης ινσουλίνης από τη συνιστώμενη είναι συνηθισμένη στις Ηνωμένες Πολιτείες, μια πρακτική που εξ ορισμού οδηγεί σε χειρότερο έλεγχο της γλυκόζης στο αίμα. Ενώ υπήρξαν συνεχείς συζητήσεις στο Κογκρέσο σχετικά με νομοθεσία που θα μπορούσε να βοηθήσει στη μείωση του κόστους της ινσουλίνης για όλους τους Αμερικανούς που βασίζονται σε αυτήν, μόνο μια σημαντική αλλαγή πολιτικής σχετικά με το κόστος ινσουλίνης έχει γίνει νόμος τα τελευταία χρόνια.
Αυτή η αλλαγή, μια διάταξη στον νόμο για τη μείωση του πληθωρισμού του περασμένου έτους, είναι στην πραγματικότητα πολύ μεγάλη είδηση για τα άτομα που επηρεάζονται από αυτήν. Από την 1η Ιανουαρίου του τρέχοντος έτους, τα άτομα που είναι εγγεγραμμένα σε πρόγραμμα Medicare Part D για συνταγογραφούμενα φάρμακα δεν πρέπει να πληρώνουν περισσότερα από 35 $. κάθε μήνα για προϊόντα ινσουλίνης. Αυτό το όριο θα ισχύει επίσης για την ινσουλίνη για άτομα που χρησιμοποιούν αντλία ινσουλίνης που καλύπτεται από το Μέρος Β της Medicare από την 1η Ιουλίου 2023.
![άτομο κρατάει μετρητή γλυκόζης και τρυπάει το δάχτυλό του](https://odiavitismou.gr/wp-content/uploads/2022/12/hand-holding-blood-glucose-meter-measuring-blood-sugar-background-is-stethoscope-chart-file.jpg)
Για την τελευταία μελέτη, οι ερευνητές εξέτασαν εθνικά αντιπροσωπευτικά δεδομένα από συνολικά 2.842 ενήλικες στις ΗΠΑ με διαβήτη που έκαναν χρήση ινσουλίνης, καλύπτοντας την περίοδο μεταξύ 1988 και 2020. Οι ερευνητές ενδιαφέρθηκαν περισσότερο για το ποσοστό των συμμετεχόντων που είχαν επίπεδο A1C (μέτρο μακροπρόθεσμου ελέγχου της γλυκόζης αίματος) κάτω από 7%. Επίσης, εξέτασαν διαφορές στον έλεγχο της γλυκόζης αίματος μεταξύ διαφορετικών φυλετικών και εθνοτικών ομάδων.
Ινσουλίνη: Λίγες αλλαγές στον έλεγχο της γλυκόζης κατά την περίοδο της μελέτης
Συνολικά, το ποσοστό των χρηστών ινσουλίνης που είχαν επίπεδο A1C κάτω του 7% μετά βίας άλλαξε κατά την περίοδο της μελέτης — από 29,2% το 1988-1994 σε 27,5% το 2017-2020. Το ποσοστό των συμμετεχόντων που είχαν πολύ υψηλά επίπεδα γλυκόζης στο αίμα (επίπεδο A1C πάνω από 10%) επίσης μόλις άλλαξε, με το 14,6% των συμμετεχόντων να εμπίπτουν σε αυτήν την ομάδα το 2013-2020. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Diabetes Self – Management, οι Μεξικανοαμερικανοί συμμετέχοντες είχαν λιγότερες πιθανότητες από τους λευκούς συμμετέχοντες να βιώσουν καλό έλεγχο της γλυκόζης στο αίμα και η διαφορά μεταξύ αυτών των δύο ομάδων αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου. Παράγοντες που συνδέονταν με υψηλότερο κίνδυνο σοβαρής υπογλυκαιμίας (χαμηλό σάκχαρο στο αίμα) περιελάμβαναν το να είναι κανείς Μεξικανός Αμερικανός ή μη Ισπανόφωνος, να μην έχει ασφάλιση υγείας και να έχει χαμηλό οικογενειακό εισόδημα.
“Τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, ο γλυκαιμικός έλεγχος παρέμεινε στάσιμος και οι φυλετικές και εθνοτικές ανισότητες αυξήθηκαν μεταξύ των ενηλίκων των ΗΠΑ με διαβήτη που λάμβαναν ινσουλίνη”, έγραψαν οι ερευνητές, και πρόσθεσαν: “Οι προσπάθειες για τη βελτίωση της πρόσβασης στην ινσουλίνη μπορεί να βελτιστοποιήσουν τον γλυκαιμικό έλεγχο και να μειώσουν τις ανισότητες σε αυτόν τον πληθυσμό”.